رادی 01

دروغ سنج ساده
در اینجا مدار دروغ سنج ساده ای داریم که می توان آن را در عرض چند دقیقه ساخت . اما این مدار  زمانی که می خواهیم از صحت گفته های فردی مطمئن شویم به شکل باور نکردنی مفید می باشد .این مدار توسط اندازه گیری مقاومت پوست عمل می کند .مقاومت پوست هنگام دروغ گفتن کاهش می یابد.این مدار دارای مهارت و حساسیتی نیست که برای افراد حرفه ای به کار رود ، ولی در هر صورت عمل می کند . .

شکل مدار

اجزای مدار

نکاتی در مورد مدار
 

1-الکترود ها می توانند از نوع انبر  سوسماری باشند . اگرچه
ممکن است که اتصال آن ها به پوست دردناک باشد .تشک (پد) الکترودها مشابه گونه ای
است که در بیمارستان ها استفاده می شود یا حتی می تواند تنها تکه ای سیم و یا نواری
باشد .

2.- برای استفاده از مدار ، باید الکترودها را به پشت دست شخص مورد نظر متصل کرد سطح
تماس باید حدود یک اینچ (سه سانتیمتر ) باشد. سپس دستگاه اندازه گیری را برای
خواندن عدد صفر تنظیم کنید . پس از طی مراحل گفته شده سوالات خود را از شخص بپرسید
. اگر در هنگام جواب دادن شخص ، دستگاه اندازه گیری تغییراتی را نشان داد ، شما
باید بدانید که او دروغ می گوید .

ستاره ها در بستر مرگ

ستاره, بعد از طی کردن بيش‌تر عمر خود در حالت بلوغ, مرحله‌ی نهايي نورافشانی خود را به صورت غول سرخ آغاز می‌کند. دليل اين نام‌گذاری اين است که ستاره در اين مرحله سردتر می‌شود و از اين رو به رنگ قرمز در می‌آيد. و هم چنين اندازه‌ی آن به طور قابل ملاحظه‌ای بزرگ‌تر می‌شود. مسيری که در طی آن يک ستاره تبديل به غول سرخ می‌شود, بستگی به جرم و ترکيبات شيميايي يک ستاره دارد, ولی می‌توانيم الگويي عمومی را برای تمامی ستاره‌ها در اين باره معرفی کنيم. حال با اين توضيحات می‌خواهيم ببينيم که خورشيد ما در آينده چه طور به يک غول سرخ تبديل می‌شود.

تکامل خورشيد به يک غول سرخ
اکنون از عمر خورشيد تقريباً 5/4 ميليارد سال می‌گذرد. خورشيد در 4 ميليارد سال بعدی, به نورافشانی ادامه خواهد داد و اندازه‌ی آن به تدريج بزرگ‌تر خواهد شد. در 5/4 ميليارد سال آينده درخشندگی خورشيد حدود 50 درصد و قطر آن حدود 25 درصد بزرگ‌تر از اندازه‌ی فعلی می‌شود. در همين زمان, مرکز خورشيد همه‌ی هيدروژن خود را مصرف می‌کند و تمام آن به هليوم تبديل می‌شود. آنچه در مرکز باقی می‌ماند يک هسته‌ی هليومی است.
ميلياردها سال بعد از اين مرحله, اندازه‌ی خورشيد بزرگ‌تر می‌شود و هنگامی که سن آن به 3/10 ميليارد سال می‌رسد, 5/2 بار بزرگ‌تر از اندازه‌ی کنونی خود می‌شود. در طی اين افزايش اندازه, دما کاهش می‌يابد. زيرا با تمام شدن هيدروژن‌ها (در هسته‌ی خورشيد) منبع جديد ديگری برای توليد انرژی در کار نيست. هسته‌ی هليومی خورشيد در آن زمان منقبض می‌شود و سرانجام تقريباً اندازه‌ی زمين می‌شود. اما اين هسته کوچک يک چهارم کل جرم خورشيد را در برمی‌گيرد. چگالی اين هسته 50000 برابر چگالی آهن می‌شود.
توجه داشته باشيد که گاز پيرامون هسته‌ی هليومی هنوز مقدار بسيار زيادی هيدروژن دارد. هنگامی که خورشيد در حالت بلوغ است, فاصله‌ی اين مقدار هيدروژن از هسته‌ی خورشيد آن قدر زياد است که نمی‌تواند دمايش به حدی برسد که واکنش تبديل هيدروژن به هليوم در آنجا اتفاق بيافتد. ولی وقتی هسته‌ی هليومی خورشيد کوچک می‌شود, دمای محيط اطراف آن به قدر کافی بالا می‌رود و از اين به بعد شاهد خواهيم بود که هيدروژن پوسته‌ی خورشيد به هليوم تبديل می‌شود. با افزايش آهنگ تبديل هيدروژن, درخشندگی خورشيد نيز به سرعت افزايش پيدا می‌کند. سپس تنها در حدود 100 ميليون سال, درخشندگی خورشيد به 1000 برابر مقدار کنونی‌اش می‌رسد. در اين زمان, اندازه‌ی خورشيد نيز بزرگ‌تر می‌شود. در اين حالت خورشيد يک غول سرخ واقعی با دمای سطحی 3500 کلوين است.
اگر در آن روزگار بتوانيم خورشيد را ببينيم, اندازه‌ی بزرگ و دمای پايينی که خواهد داشت, چهره‌ی عجيبی به آن خواهد داد. از زمين, خورشيد به رنگ قرمز تيره ديده خواهد شد. هنگام ظهر, قطر آن حدود يک سوم کل آسمان را فراخواهد گرفت.

سوزاندن هليوم
هرچه هسته‌ی هليومی متراکم‌تر شود, دما افزايش می‌يابد. سرانجام دمای هسته‌ی هليومی به مقدار معينی می‌رسد (حدود 100 ميليارد کلوين) که اين دما برای ترکيب يافتن هسته‌های اتم‌های هليوم و تشکيل شدن عنصرهای سنگين‌تر کافی است. احتمال اين می‌رود که در اين موقع دو هسته‌ی هليوم با هم ترکيب شوند و يک هسته‌ی بريليوم تشکيل دهند. اما بريليوم تشکيل شده ناپايدار است و در زمانی بسيار کوتاه به دو هسته‌ی هليوم تبديل می‌شود. اگر هسته‌های هليوم زيادی در محيط وجود داشته باشند, هسته‌ی ديگری از هليوم می‌تواند پيش از از بين رفتن بريليوم با آن ترکيب شود و يک هسته‌ی پايدار کربن توليد کند. به اين ترتيب, در طی اين دو مرحله, هسته‌ی هليومی ستاره‌ای مانند خورشيد نهايتاً هليوم خود را به عنصر سنگين‌تری مانند کربن تبديل می‌کند. در اين فرآيند, مقادير زيادی انرژی آزاد می‌شود, درست به همان طريقی که تبديل هيدروژن به هليوم انرژی آزاد می‌کند.
در فيلم زير می‌توانيد ببنيد که چگونه از ترکيب سه هليوم يک کربن ساخته می‌شود. در صورت تمايل می‌توانيد اين فيلم را از اينجا دانلود کنيد.

با محاسباتی که در مورد ساختار آينده‌ی خورشيد انجام شده است, فهميده‌ايم که سوزاندن هليوم به تدريج اتفاق نمی‌افتد, بلکه در طی انفجاری که درخشش هليومی نام دارد, اتفاق می‌افتد. اين انفجار فقط برای ستارگانی که تقريباً هم جرم و يا کوچک‌تر از خورشيد هستند, روی می‌دهد. در ستارگان پرجرم‌تر سوختن هليوم به تدريج اتفاق می‌افتد. برای خورشيد, تنها حدود يک روز طول می‌کشد تا از مرحله‌ی آغاز سوزاندن هليوم به انفجار هسته‌ی هليومی (درخشش هليومی) برسد. درخشش هليومی, به جای آنکه دارای نور خيره‌کننده‌ای باشد, باعث می‌شود که نوارني بودن خورشيد کاهش پيدا کند. زيرا با اين انفجار، دمای هسته به دليل افزايش يافتن اندازه‌ی آن, به سرعت افت خواهد کرد. طبق محاسبات خورشيد چندين ميليون سال نيز در اين حالت باقی خواهد ماند, و در پايان به يک کوتوله‌ی سفيد تبديل خواهد شد.
انتظار می‌رود که به هنگام تبديل شدن خورشيد به يک غول سرخ, حيات بر روی زمين به کلی نابود شود. پس لازم است به فکر مکان‌هاي مناسبی برای حيات باشيم تا بتوانيم 4 ميليارد سال ديگر به آنجا برويم.
در انيميشن زير می‌بينيد که چه طور خورشيد به يک غول سرخ تبديل می‌شود و به اندازه‌ای بزرگ می‌شود که ديگر زمينی نخواهيم داشت. کافی است دکمه‌ی start را بزنيد. اين انيميشن دارای دو قسمت است. در قسمت اول بعد از زدن دکمه‌ی start می‌بينيد که هسته‌ی ستاره فرومی‌ريزد و دمای آن به حدی بالا می‌رود که هليوم موجود در هسته‌ی ستاره شروع به سوختن می‌کند و نيز لايه‌هاي بيرونی ستاره منبسط و سرد می‌شوند. بعد از پايان اين مرحله دکمه‌ی next را بزنيد و سپس دوباره دکمه‌‌ی start را فشار دهيد. در اين مرحله می‌بينيد که خورشيد به اندازه‌ای بزرگ می‌شود که حتی زمين را نيز در بر می‌گيرد. دوست داريد زنده باشيد و چنين روزی را ببينيد؟!

ورود

جدا

بزار بگن

بیا بیا

امشب

جاده

خط من

کور

مایه

صد قسم

جاذبه